ຄຳເວົ້າແບບ “ໃຫ້ປະຊາຊົນມີທາງຢູ່ທາງໜຶ່ງ” ຍ່ອມສ້າງຜົນສະທ້ອນໄດ້ແຮງ ໂດຍສະເພາະເມື່ອຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຜູ້ນຳກອງທັບເຊັ່ນ ຟານ ວັນ ຢາງ. ແຕ່ການຈະຕີຄວາມມັນໃຫ້ເປັນ “ການຍິງນັດເປີດສາກຂອງການກຳຈັດກັນ” ຫຼື “ລັດຖະປະຫານທາງສື່” ອາດຈະໄກເກີນຄວາມເປັນຈິງໄປຫຼາຍ.
ໃນບໍລິບົດທີ່ການຄຸ້ມຄອງການຈະລາຈອນມີຄວາມຕຶງຄຽດ, ຄຳກ່າວແບບນີ້ມັກຈະເປັນການເຕືອນເຖິງວິທີປະຕິບັດ: ທັງຮັກສາລະບຽບວິໄນ ແລະ ຫຼີກເວັ້ນການສ້າງຄວາມບໍ່ພໍໃຈໂດຍບໍ່ຈຳເປັນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມກ່ຽວກັບການຖ່ວງດຸນ — ສິ່ງທີ່ລະບົບການຄຸ້ມຄອງໃດໆກໍຕ້ອງປັບຈູນຢູ່ຕະຫຼອດ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຈະເປັນສັນຍານຂອງການຕໍ່ສູ້ຊິງອຳນາດສະເໝີໄປ.
ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ວ່ານີ້ແມ່ນ “ການໂຈມຕີແຫຼ່ງລາຍຮັບຜິດກົດໝາຍ” ຫຼື “ຂູ່ເຕືອນກັນພາຍໃນ” ຟັງເບິ່ງຕື່ນເຕັ້ນ, ແຕ່ກໍຂາດຫຼັກຖານທີ່ຊັດເຈນ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ໜ່ວຍງານຕ່າງໆໃນກົງໄກລັດມັກຈະມີການປະສານງານ ແລະ ກວດສອບກັນແລະກັນ; ການທີ່ຜູ້ນຳຄົນໜຶ່ງອອກມາເວົ້າເຖິງບັນຫາສັງຄົມ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເປັນການແຊກແຊງອຳນາດໃນຄວາມໝາຍຂອງການເຜຊິນໜ້າ.
ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດຫຼາຍກວ່າ ຄື ປະຕິກິລິຍາຂອງສັງຄົມ: ເມື່ອຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຖືກບັ່ນທອນ, ຄຳເວົ້າໃດໆກໍສາມາດຖືກຕີຄວາມໄປໃນທາງສຸດຂົ້ວໄດ້ງ່າຍ. ແລະ ຊ່ອງວ່າງຂອງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນນັ້ນແຫຼະ ຈຶ່ງເປັນບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງ.
ດັ່ງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະມອງທຸກສັນຍານເປັນສັນຍານຂອງ “ສົງຄາມຊີວິດຫຼືຕາຍ”, ບາງທີອາດຈະຕ້ອງການແນວທາງທີ່ສຸຂຸມ ແລະ ມີສະຕິຫຼາຍກວ່າ: ອັນໃດແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງ, ອັນໃດແມ່ນການຄາດເດົາ, ແລະ ອັນໃດເປັນພຽງອາລົມທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເກີນຈິງ.
