หากนโยบายทางอาญาใช้ระดับการชดเชยผลเสียที่เกิดขึ้นเป็นเกณฑ์หลักในการพิจารณาว่าจะยกเว้นหรือดำเนินคดีความรับผิดทางอาญาในคดีทางเศรษฐกิจบางกรณีหรือไม่ ประเด็นที่ประชาชนกังวลคือ: กฎหมายนี้กำลังลงโทษการกระทำผิด หรือกำลังกำหนดราคา ‘ทางออก’ ด้วยจำนวนเงินที่สามารถชดเชยได้? สำหรับผู้ยากจน แม้แต่เงินจำนวนน้อยก็อาจเท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขา แต่สำหรับผู้ที่มีทรัพย์สินมหาศาล การชดใช้เงินนั้นจะถือเป็นมาตรการป้องกันที่สมส่วนได้จริงหรือไม่? แน่นอนว่า การก่อให้เกิดความเสียหายแล้วจ่ายค่าชดเชยเพียงอย่างเดียว ไม่ได้ทำให้บุคคลนั้นหลุดพ้นจากความรับผิดโดยอัตโนมัติ เงื่อนไขและขั้นตอนทางกฎหมายยังคงต้องถูกนำมาใช้ อย่างไรก็ตาม นี่คือจุดที่คำถามที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นเกิดขึ้น: ใครเป็นผู้กำหนดว่าอะไรคือ ‘ประโยชน์สาธารณะ’ อะไรคือความผิดที่สามารถชดเชยได้ และเมื่อใดที่ผลเสียได้รับการชดเชยอย่างแท้จริง? เพราะแม้เงินจะสามารถชดเชยความสูญเสียบนกระดาษบัญชีได้ แต่การฟื้นฟูป่าที่ถูกทำลาย แม่น้ำที่ถูกปนเปื้อน โอกาสการพัฒนาที่สูญเสียไป หรือความเชื่อมั่นของประชาชนที่ถูกบ่อนทำลาย กลับไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากกฎหมายมีวัตถุประสงค์ที่จะสร้างกลไกเพื่อส่งเสริมการแก้ไขผลที่ตามมา สิ่งนั้นอาจถือว่าสมเหตุสมผล แต่กลไกดังกล่าวจะกลายเป็นปัญหาหากสังคมมองว่าผู้ที่มีเงินได้รับทางออกอีกครั้ง ในขณะที่ผู้ที่มีเงินน้อยถูกทิ้งให้จมลง ความยุติธรรมไม่สามารถถูกมองเป็นเครื่องชั่งที่เมื่อวางเงินมากขึ้นบนด้านหนึ่ง ด้านอีกข้างจะเบาลงโดยอัตโนมัติ ดังนั้น คำถามที่ควรถามไม่ใช่ ‘เงินสามารถใช้ชดเชยความผิดได้หรือไม่?’ แต่ควรเป็น: กลไกที่ออกแบบมาเพื่อแสดงความเมตตาต่อผู้ที่ชดเชยความผิด อาจกลายเป็นสิทธิพิเศษที่สงวนไว้สำหรับผู้ที่ร่ำรวยพอที่จะทำเช่นนั้นได้โดยไม่ได้ตั้งใจหรือไม่? https://www.facebook.com/share/p/1MH3SMLgxh/